Prolog

   Nigdy nie przypuszczałem, że umrę w tak młodym wieku i w tak dziwnych okolicznościach. A teraz stoję tu, przed największa miłością mojego życia i umieram ze strachu. Plamy krwi na ścianach i podłodze jeszcze nie wyschły. Było za późno na opłakiwanie ofiary. Teraz trzeba myśleć tylko o tym, jak ocalić pozostałą trójkę. Tak, trójkę, nie czwórkę. To ja się musiałem poświęcić. A tamta piąta osoba, po której zostały tylko ślady krwi i kawałki ubrań, nie powinna być pierwsza. Ja powinienem! Ja! Nie ona! Nie kochałem jej, tylko lubiłem, ale ona nie powinna być pierwsza! Ona nawet nie chciała być pierwsza! Nie chciała nawet być ofiarą! ale ona nie wiedziała o co chodzi! Nie wiedziała kim jest zabójca, a raczej zabójczyni. Nie wiedziała dlaczego ją zabiła, nie wiedziała nawet kim ona jest! Założę się, że nie miała pojęcia, co się tak w ogóle stało!

   Czerwony kolor tęczówek oraz ubrania morderczyni świadczył o tym, że jest ona żądna krwi. Zaraz skoczy. Zaraz wszystko się skończy. A może jest jakaś nadzieja? Nie... Zero szans! To nastąpi za chwilę... A jeszcze 2 tygodnie temu bym w to nie uwierzył...

_________________________________________________________________________

Hej, jestem Karolina. będę pisać tego bloga z nadzieją że ktoś go przeczyta. I w najlepszym przypadku może nawet zostawi pozytywny komentarz...? ♥ :)